Όσο ήμουν στρατό, συνάντησα πολλούς ανθρώπους. Ενδιαφέροντες και μη. Παιδιά χωρίς στον ήλιο μοίρα και παιδιά με προδιαγραμμένη την μοίρα τους ιδίως στον στρατό. Τα παιδία αυτά λέγονται βύσματα!
ΒΥΣΜΑ:
Λέγεται αλλιώς και «άκρη»: η γνωριμία με κάποιο υψηλό πρόσωπο όπου θα κάνει κάτι ευνοϊκό (ρουσφέτι) για εσένα.
Από την πρώτη κιόλας μέρα στον στρατό πέτυχα βύσμα. Έναν ξυρισμένο φαιοχιτώνα που ο αδερφός του έδινε παλαιότερα κώλο στο ίδιο στρατόπεδο και τον έβαλαν να εκτυπώνει ταυτότητες. Ως αποτέλεσμα είναι η ταυτότητα μου να αναφέρει ότι είμαι παντρεμένος με μια που την λένε Κανδάλω (?? What the fuck??). Ευτυχώς που δεν είμαι και με την Μαλάμω – έξω από τα δόντια. Του ήρθε η μετάθεση στο Σουφλί, καλό κρύο μούλε…
Αργότερα στην ιστορική Καλαμάτα, με τις ιστορικές καφετέριες και γενέτειρα του μεγάλου Αντώνη Σαμαρά ή αλλιώς προδότη, δεν υπήρχε η έννοια του βύσματος. Εξάλλου ήμασταν όλοι μας μαθητούδια μπροστά στα θρανία γεμάτοι όνειρα να αλλάξουμε τον στρατό, να τον ανεβάσουμε επίπεδο. Σε όλους μας ήρθε η μετάθεση στα σύνορα, μας εξαπέστηλαν σαν περιστέρες χαμούρες, ερμήδες και κρύπτα…
Στην Ρόδο όπου υπηρέτησα για μόλις τρεις μήνες ( ΖΗΤΩ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΣΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ!!!) δεν μπορεί κανείς να πει ότι υπήρχαν βύσματα. Το αντίθετο ίσα ίσα. Εκφράσεις όπως «καλώς το βύσμα», «εσύ είσαι βύσμα» κ.α. ακουγόντουσαν σαν ανέκδοτα πάνω στα βουνά με θέα τα κατσίκια. Βέβαια, καταλάβαμε πως υπήρχαν και κάποιοι τυχεροί που μετά από κλήρωση επανδρώσαν τις υπηρεσίες του στρατού στο κέντρο της πόλης με θέα τις φοιτήτριες. Η κλήρωση αυτή έγινε μυστικά και βεβαίως βγήκαν οι καλύτεροι, οι εξαίρετοι. Highlight στην θητεία τους όταν ήρθε η ώρα για σκηνάκια που ανέβηκαν να φυλάνε το στρατόπεδο. Αχχχ θα έχουν τόσα να λένε στα παιδιά τους… Άλλο highlight ήταν βέβαια όταν έπαιρναν 5ήμερες τιμητικές άδειες από τον στρατηγό γιατί του έψαλαν τα κάλαντα. Φαντασιώνομαι τον διοικητή –τον λεγόμενο νεκρόφιλο- να σπάει τον στυλό με τον οποίο υπέγραφε τις άδειες από τα νεύρα του.
Στο τελευταίο, ελπίζω, μου στρατόπεδο συνάντησα πραγματικά βύσματα. Ίσως να το έφερε η τύχη και να με αποζημίωσε για την μη προηγούμενη συνάντηση. Θα ένιωθα σαν να πήγαινα στην Αφρική και να μην έβλεπα ελέφαντες. Αλλά όχι, υπάρχει τελικά θεός, τα πέτυχα!
Το πρώτο original βύσμα ήταν ένας ειδικοδυναμίτης (σωστά το γράφω) που εκτελούσε τα καθήκοντα του οδηγού στρατηγού επί 5 μήνες και στην συνέχεια του τηλεφωνητή. Πολύ power ο πρασινοσκούφης!
Στο ΚΕΠΙΚ συνάντησα και ένα παλικάρι, σμηνίτη, που όταν βλέπαμε στην τηλεόραση τη Ντόρα φώναζε με δάκρυα στα μάτια «ΝΟΝΑ, ΝΟΝΑ». Αυτό νομίζω τα λέει όλα, δεν σηκώνει πολύ ανάλυση.
Άλλο, κατά φαντασία αυτή τη φορά βύσμα, είναι ο έτερος σμηνίτης του ΚΕΠΙΚ. Επειδή γνωρίζει δυο τρεις ψαρο-αξιωματικούς νομίζει ότι έχει πιάσει τον παπά από τ΄ αρχίδια. Πολύ γέλιο ο ψαράς. Φοβερή και η δήλωση του: « Ρε παίρνω τριήμερο προσαρμογής και μετά με βάζουν σκοπό στην πύλη. Εγώ σκοπιά??». Α ρε παραμεθόριος που σου χρειάζεται. Μάλλον όχι, νεκρόφιλος που σου πρέπει… Να πέφτουν οι πενταήμερες βροχή. Βασικά σκέφτομαι πως αν τον πιέσω λίγο θα επιχειρήσει την αυτοκτονία και θα πάρω το χαρτί ένα μήνα νωρίτερα. Μου μπαίνουν ιδέες γαμώτο και δεν πρέπει. Να μου πεις δεν πιέσαμε τον Δράκο να αυτοκτονήσει στα σύνορα, θα πιέσουμε τον γελοίο να σκοτωθεί για ένα μήνα. Δεν αξίζει (τις σφαίρες)…
Αυτά είναι τα πρώτα βύσματα που μου έρχονται στο μυαλό. Θα πρέπει να υπήρχαν και άλλα. Για αυτά θα αναφερθώ σε άλλο ποστ μου. Σειρά θα πάρει το μεγαλύτερο βύσμα που υπήρξε ποτέ στην λογοτεχνία, ο Χάρυ Πότερ.
Το παραπάνω ποστ αφιερώνεται στους:
Κύριος Καβούρης!
Μόνο Ξύδη ΤΟΠ!
Πέτρος Μαρινάκης ΟΕΟΕΟΕ!!
1 σχόλιο:
Να'σαι καλά ρε μαλάκα, μ'έκανες και γέλασα, αλλά μαλλον σε λίγο καιρό θα μου κοπούν τα γέλια...
Δημοσίευση σχολίου